Dlaczego warto pojechać do Kostaryki? Bo to jedyny kierunek w tym przewodniku, w którym przyroda jest wynikiem polityki. W 1948 roku prezydent José Figueres Ferrer rozformował kostarykańską armię i wpisał zakaz jej istnienia do porządku państwowego. Pieniądze, które w całym regionie szły na wojsko, tutaj poszły na edukację i ochronę przyrody. Skutek widać w liczbach: 28% powierzchni kraju to parki narodowe i rezerwaty, a ponad 98% energii elektrycznej pochodzi ze źródeł odnawialnych [DO WERYFIKACJI]. Kostaryka nie ma tak bogatej przyrody dlatego, że tak wypadło – ma ją, bo od siedemdziesięciu lat za nią płaci. Efekt jest trudny do przecenienia. Na powierzchni mniejszej niż Polska mieszka około 5% wszystkich gatunków świata [DO WERYFIKACJI]: ponad 900 gatunków ptaków, w tym szmaragdowy kwezal, leniwce, ostronosy, tapiry i cztery gatunki małp. Drugi powód to skala kraju – w drugą stronę niż zwykle. Kostaryka jest tak mała, że w jednym wyjeździe zmieszczą się dwa oceany i cztery strefy klimatyczne. Rano można stać w mglistym lesie górskim przy 16°C, a wieczorem siedzieć na plaży Pacyfiku przy 32°C. Trzeci powód to konkretne miejsca, i tu wybór jest duży: [Arenal](https://st.pl/przewodnik/kostaryka/arenal) – stożek wulkaniczny nad dżunglą, z darmowymi rzekami termalnymi u podnóża; [La Fortuna](https://st.pl/przewodnik/kostaryka/la-fortuna) – miasteczko u stóp wulkanu, z 70-metrowym wodospadem i najlepszym canyoningiem w kraju; [Rio Celeste](https://st.pl/przewodnik/kostaryka/rio-celeste) w Parku Narodowym Tenorio – rzeka i wodospad o jaskrawoturkusowym kolorze; Monteverde – las mglisty z wiszącymi mostami, tyrolkami i ponad 500 gatunkami storczyków [DO WERYFIKACJI]; Park Narodowy Corcovado – według National Geographic jedno z najbardziej bioróżnorodnych miejsc na Ziemi [DO WERYFIKACJI], z tapirami i jaguarami; Park Narodowy Tortuguero – dostępny wyłącznie łodzią, z nocnym lęgiem żółwi zielonych; Park Narodowy Manuel Antonio – las deszczowy schodzący wprost na plażę, z leniwcami i kapucynkami; Santa Teresa i Puerto Viejo – dwie zupełnie różne wioski surferskie: pacyficzna i karaibska; [Poás](https://st.pl/przewodnik/kostaryka/po%C3%A1s) – krater wulkaniczny z kwaśnym jeziorem; [San José](https://st.pl/przewodnik/kostaryka/san-jos%C3%A9) z dzielnicą Barrio Escalante – mikrobrowary, kawa specialty i sztuka uliczna. Czwarty powód jest kulturowy i nazywa się Pura Vida. Dosłownie „czyste życie”, w praktyce narodowe motto używane jako „cześć”, „dziękuję”, „do widzenia” i „wszystko w porządku” naraz. Wiąże się z nim tico time – wolniejsze tempo, którego pośpiechem nie przyspieszysz. Kostaryka ma jednak jedną cechę, która komplikuje samodzielne planowanie: jej atrakcje leżą blisko siebie, ale drogi do nich są trudne. Szutrowe podjazdy do wodospadów, dzikie plaże bez asfaltu, pora deszczowa podmywająca nawierzchnię, wynajem 4×4, wstępy do parków rezerwowane z góry i włamania do zaparkowanych aut jako najczęstszy problem podróżnych. ST.pl bierze na siebie właśnie tę część – dobór trasy pod porę suchą, auto odpowiednie do dróg, rezerwacje wstępów i noclegów w kolejności, która nie wymaga nadrabiania kilometrów, oraz ubezpieczenie dobrane pod ziplining, rafting i canyoning, których standardowe polisy często nie obejmują.

Kluczowe informacje o Kostaryce

Po co tu jechać – po przyrodę, której nigdzie nie ma w takim zagęszczeniu. Na 0,03% powierzchni świata mieści się około 5% jego bioróżnorodności [DO WERYFIKACJI], a z aktywnego wulkanu na surferską plażę jedzie się kilka godzin.

Fakt, który tłumaczy cały kraj – Kostaryka zniosła armię w 1948 roku i przekierowała jej budżet na edukację i ochronę przyrody. Dziś 28% powierzchni państwa to obszary chronione.

Dokument – wizy nie trzeba, pobyt turystyczny do 90 dni. Wymagany jest bilet powrotny. Opłata wyjazdowa około 29 USD jest zwykle wliczona w bilet lotniczy.

Waluta – colón (CRC). 1000 CRC to około 7,67 zł, czyli 1 zł to około 130 CRC. Dolary amerykańskie są akceptowane powszechnie.

Budżet – od 180 zł dziennie w hostelu i lokalnych jadłodajniach, od 435 zł z autem 4x4 i wstępami do parków.

Kiedy jechać – grudzień–kwiecień to pora sucha. Wrzesień i październik odpadają na Pacyfiku.

Ważna rzecz z rachunku – 10% serwisu i 13% podatku są doliczane automatycznie, nie trzeba dopłacać napiwku osobno.

Transport – samochód 4x4, i nie z prestiżu: część dróg do wodospadów i plaż jest nieprzejezdna dla auta osobowego.

Co zobaczyć w Kostaryce?

Kraj dzieli się na cztery regiony i różnią się od siebie bardziej niż niektóre państwa.

Guanacaste i Półwysep Nicoya (północny Pacyfik) – mekka surferów: złociste plaże, Santa Teresa z falami i kawiarniami, Tamarindo jako hub turystyczny, Playa Conchal złożona w całości ze zmielonych muszelek, baseny w strefie pływów w Mal País i Puerto Carrillo. Tu leży też Blue Zone – jedna z pięciu światowych stref, w których żyje najwięcej aktywnych stulatków [DO WERYFIKACJI].

Północne wyżyny (Arenal i Monteverde) – wulkany, rzeki termalne, lasy mgliste, wiszące mosty i wodospady. Serce programu większości wyjazdów: Arenal, La Fortuna, Rio Celeste i Monteverde.

Wybrzeże karaibskie (Puerto Viejo i Tortuguero) – inny kraj w tym samym kraju: kultura afrokaraibska, muzyka calypso, plaże z czarnym piaskiem, fala Salsa Brava, pocztówkowa Punta Uva i kanały Tortuguero z lęgiem żółwi.

Południowy Pacyfik (Manuel Antonio i Corcovado) – najdzikszy rejon kraju: pierwotny las deszczowy, bezludne zatoki i największe zagęszczenie fauny.

Do tego dwa obiekty w Dolinie Centralnej, blisko stolicy: Poás z kwaśnym jeziorem w kraterze oraz La Paz Waterfall Gardens. Wulkan Irazú ma podobny krater z jeziorem.

Zasady kontaktu z dziką przyrodą w Kostaryce

Ta sekcja jest tu ważniejsza niż gdziekolwiek indziej, bo cała oferta kraju opiera się na zwierzętach, które żyją na wolności.

Nie dokarmiaj zwierząt – nigdy i niczym. Powód jest konkretny i widać go w Manuel Antonio: dokarmiane kapucynki i ostronosy tracą naturalne zachowania, stają się natarczywe i agresywne, a potem bywają usuwane z parku.

Nie dotykaj i nie bierz na ręce. Dotyczy to zwłaszcza leniwców, które nie okazują strachu w sposób widoczny dla człowieka – zwierzę wygląda na spokojne, będąc w silnym stresie.

Lęg żółwi w Tortuguero obserwuje się wyłącznie z przewodnikiem i bez lampy błyskowej. Światło dezorientuje wykluwające się żółwie, które kierują się jasnością nieba nad wodą.

Nie zabieraj muszli, piasku ani koralowców – jest to zakazane, a przy wyjeździe z kraju kontrolowane.

Trzymaj się szlaków i nie skracaj drogi przez roślinność w parkach; poza szlakiem najczęściej giną nie ludzie, tylko runo, które odbudowuje się latami.

Historia Kostaryki

W 1502 roku Kolumb dotarł do wschodniego wybrzeża i nazwał tę krainę Costa Rica – "Bogate Wybrzeże". Nazwa okazała się myląca: złota tu nie było, a kraj przez wieki pozostawał ubogą i słabo zaludnioną prowincją hiszpańskiego imperium. Paradoksalnie to go ukształtowało – bez wielkich plantacji i wielkich majątków powstało społeczeństwo drobnych właścicieli.

W 1821 roku Kostaryka ogłosiła niepodległość od Hiszpanii razem z innymi państwami Ameryki Środkowej.

W 1856 roku pod Rivas doszło do bitwy, która dała krajowi bohatera narodowego. Kostarykańczycy pod wodzą Juana Santamaríi pokonali amerykańskiego najemnika Williama Walkera, który próbował podporządkować sobie region. Santamaría był dobosz­em, nie generałem – i to jego imię nosi dziś główne lotnisko kraju.

Najważniejsza data jest jednak inna. W 1948 roku prezydent José Figueres Ferrer rozwiązał armię. Kostaryka do dziś należy do nielicznych państw świata bez sił zbrojnych, a budżet wojskowy został przekierowany na edukację i ochronę przyrody. To jedna decyzja, z której wynika praktycznie wszystko, co dziś sprzedaje ten kraj turystycznie.

W 1987 roku prezydent Óscar Arias Sánchez otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla za plan pokojowy dla Ameryki Środkowej – w czasie, gdy sąsiednie kraje pogrążone były w wojnach domowych.

Jeszcze jedna rzecz, która tłumaczy kostarykańską gospodarkę: ziarna kawy nazywano tu El Grano de Oro, "złote ziarno", bo to na kawie zbudowano nowoczesne państwo. Prawo zabraniało uprawy innej odmiany niż arabika – robusta była nielegalna przez dziesięciolecia [DO WERYFIKACJI]. Kraj postawił na jakość ustawowo.

Kultura i obyczaje w Kostaryce

Pura Vida to nie slogan turystyczny, a realne motto narodowe. Dosłownie "czyste życie"; używa się go jako powitania, podziękowania, pożegnania i potwierdzenia, że wszystko w porządku.

Z Pura Vidą wiąże się tico time – wolniejsze tempo obsługi w kawiarniach i urzędach. Pośpiech jest tu odbierany jako nietakt, nie jako energiczność.

Zasady, które warto znać: napiwków nie dopłaca się osobno – do rachunku automatycznie doliczane jest 10% serwisu (propina) i 13% podatku VAT, kwota na karcie jest więc wyższa od ceny w menu, ale zawiera już wszystko. Strój kąpielowy zostaje na plaży – w miasteczkach i restauracjach obowiązuje normalne ubranie. Papier toaletowy wyrzuca się do kosza obok muszli, nie do muszli – instalacje tego nie przyjmują. Nigdy nie zostawiaj rzeczy na widoku w zaparkowanym samochodzie – to najczęstszy problem podróżnych w tym kraju. Kostarykańczyk to Tico, Kostarykanka to Tica, a mae znaczy "ziomek" i pada w co drugim zdaniu.

W kostarykańskich miasteczkach tradycyjnie nie używano nazw ulic ani numerów domów – adresy opisywano punktami orientacyjnymi, na przykład "200 metrów na południe od starego drzewa figowego" [DO WERYFIKACJI]. Krajobrazy Kostaryki oraz jej wyspa Isla del Coco były inspiracją dla Michaela Crichtona przy pisaniu "Parku Jurajskiego" [DO WERYFIKACJI].

Osobno warto wiedzieć o ludzie Boruca, którego ręcznie rzeźbione drewniane maski są jedną z najbardziej rozpoznawalnych rzeczy w kostarykańskim rzemiośle. Fiesta de los Diablitos, podczas której się ich używa, jest rytuałem społeczności, nie pokazem dla przyjezdnych – a maski warto kupować u twórców. Tradycyjny malowany wóz na woły, carreta, jest wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.

Kuchnia kostarykańska – co warto zjeść?

Kuchnia jest prosta, świeża i zdrowsza od większości karaibskich: czarna fasola, ryż, owoce morza, plantany, warzywa i zioła. Wszystko spina jeden składnik – Salsa Lizano, narodowy sos przyprawowy, który znajdziesz na każdym stole.

Zacznij od śniadania. Gallo pinto to danie narodowe: ryż smażony z czarną fasolą, cebulą i kolendrą, doprawiony Salsa Lizano, podawany z jajkiem i serem. Jada się je codziennie i w każdej sodzie – czyli w małej lokalnej jadłodajni, która jest tu podstawową instytucją gastronomiczną.

Na obiad zamawia się casado – jeden talerz z ryżem, czarną fasolą, smażonymi plantanami, sałatką i mięsem albo rybą do wyboru. Nazwa znaczy "żonaty" i jest to najlepszy stosunek ceny do sytości w całym kraju.

Jedzenie uliczne, po które warto wracać: chifrijo – miska z ryżem, czarną fasolą, chrupiącym chicharrónem, pico de gallo i awokado; patacones – smażone i zgniecione krążki zielonego banana, z fasolą albo guacamole; empanadas z serem lub mięsem, smażone w głębokim oleju; chorreadas – słodkawe placki z młodej kukurydzy z kwaśną śmietaną natilla; vigorón – sałatka z kapusty, gotowanego manioku i chicharronu, podawana na liściu bananowca; enyucados – krokiety z manioku z serem albo mięsem.

Z dań, które warto zjeść przynajmniej raz: olla de carne, gęsta zupa wołowa z kukurydzą, maniokiem i dynią; sopa negra na wywarze z czarnej fasoli, z jajkiem na twardo; ceviche costarricense z limonką, czerwoną cebulą i kolendrą; arroz con camarones z krewetkami pacyficznymi.

Do picia: Imperial i Pilsen – dwa najpopularniejsze lagery; Cacique Guaro, narodowy destylat z trzciny cukrowej, pity w shotach z limonką albo jako Chili Guaro – mrożony shot z ostrym sosem, solą i limonką; frescos i batidos, świeże soki z marakui, guanábany, cas i papai; oraz kawa.

Kawie należy się osobne zdanie. Arabica z regionów Tarrazú i Poás należy do światowej czołówki, a tradycyjnie parzy się ją w chorreadorze – drewnianym stojaku z tkaninowym filtrem. Warto kupować świeżo paloną, ziarnistą, w palarni.

Jaki jest klimat w Kostaryce i kiedy jechać?

Kostaryka ma cztery strefy klimatyczne na obszarze mniejszym niż Polska – i to najważniejsza informacja przy pakowaniu.

Zwróć uwagę na ostatni wiersz, bo to najbardziej praktyczna informacja na tej stronie: wrzesień i październik to najgorsze miesiące na Pacyfiku i jednocześnie najsuchsze na wybrzeżu karaibskim. Kraj nie ma jednej pory deszczowej.

Najlepszy termin to grudzień–kwiecień. Maj i listopad dają najlepszy stosunek ceny do warunków – kraj jest wtedy najbardziej zielony, co przy kierunku sprzedawanym przyrodą ma znaczenie. Wrzesień i październik lepiej odpuścić, chyba że jedzie się wyłącznie na Karaiby.

Jakim językiem mówi się w Kostaryce?

Językiem urzędowym jest hiszpański. Znajomość angielskiego jest wysoka w rejonach turystycznych i w miasteczkach surferskich, a podstawowa na prowincji – więc do Corcovado, na karaibskie wybrzeże i w głąb kraju warto mieć podstawy hiszpańskiego albo tłumacz offline.

Dwa słowa mają tu wartość praktyczną większą niż cała reszta tabeli. Pura Vida działa w każdej sytuacji społecznej i jest odbierane jako sygnał, że rozumiesz, gdzie jesteś. A soda to słowo, którego szukasz, jeśli chcesz zjeść dobrze i tanio – nie restauracja, nie bar, a właśnie soda.

Wiza do Kostaryki i formalności wjazdu

Wizy nie trzeba. Obywatel Polski wjeżdża do Kostaryki bezwizowo na pobyt turystyczny do 90 dni – to dwa razy dłużej niż na Jamajce czy Kajmanach.

Wymagane są dwie rzeczy: paszport – materiał źródłowy podaje wymóg ważności minimum jednego dnia od daty wjazdu, z zaleceniem sześciu miesięcy, więc warto to potwierdzić przed wyjazdem, a paszport ważny sześć miesięcy jest bezpiecznym standardem [DO WERYFIKACJI]; oraz bilet powrotny albo na dalszą podróż, bywa sprawdzany przy odprawie, nie tylko na granicy.

Jest jeszcze opłata wyjazdowa w wysokości około 29 USD, która w większości biletów lotniczych jest już wliczona w cenę [DO WERYFIKACJI]. Warto to sprawdzić w swoim bilecie, żeby nie zostać zaskoczonym na lotnisku.

Wszystkie wymogi warto sprawdzić bezpośrednio na gov.pl.

Zdrowie i szczepienia przed wyjazdem do Kostaryki

Przy przylocie z Europy nie ma szczepień obowiązkowych. Zalecane są WZW A, WZW B i tężec [DO WERYFIKACJI – aktualne zalecenia; skonsultuj z lekarzem medycyny podróży]. Szczepienie przeciw żółtej gorączce jest wymagane tylko przy przylocie z krajów ryzyka, na przykład z części Ameryki Południowej – co ma znaczenie, jeśli Kostaryka jest częścią dłuższej podróży po kontynencie.

Woda z kranu jest zdatna do picia w miastach i większości miejscowości turystycznych – to rzadkość w tej części świata i realna oszczędność. Na wybrzeżu karaibskim i w głębokiej prowincji lepiej pić butelkowaną.

Występuje denga przenoszona przez komary. Konieczny jest silny repelent z DEET, długi rękaw wieczorem i moskitiera tam, gdzie okna nie mają siatek.

Koszty leczenia są wysokie, dlatego polisa powinna mieć sumę gwarancyjną minimum 200 000 zł [DO WERYFIKACJI]. Przy tym kierunku dochodzi drugi warunek, ważniejszy niż sama suma: program Kostaryki to ziplining, rafting, canyoning i surfing, a standardowe polisy turystyczne często wyłączają te aktywności jako sporty wysokiego ryzyka. Przy wyjeździe z ST.pl ubezpieczenie dobiera się pod program, nie pod sam kierunek – z rozszerzeniem na sporty przygodowe, jeśli w planie jest kanion albo tyrolka.

Internet i karta SIM w Kostaryce

Zasięg 4G jest dobry w miastach i na wybrzeżu, ale zanika w głębi Corcovado i w lasach mglistych. Przy trekkingu w parkach nie warto liczyć na łączność.

Operatorzy to kölbi – z najlepszym zasięgiem w terenie – oraz Liberty i Movistar. Karta SIM albo eSIM z pakietem 10–20 GB kosztuje 10 000–15 000 CRC, czyli około 75–115 zł [DO WERYFIKACJI].

Jeśli podróżujesz samochodem, pobierz mapy offline przed wyjazdem z miasta. Nawigacja bywa tu ważniejsza niż w mieście, bo część dróg gruntowych nie ma oznakowania, a adresy w kostarykańskich miasteczkach tradycyjnie opisuje się punktami orientacyjnymi, nie numerami.

Czy Kostaryka jest bezpieczna?

Tak – Kostaryka jest najbezpieczniejszym krajem Ameryki Środkowej i nie ma tu regionów, które trzeba by omijać.

Realne ryzyko jest jedno i bardzo konkretne: włamania do wypożyczonych samochodów. To najczęstszy problem podróżnych w tym kraju i wynika z prostego mechanizmu – auto na parkingu przy szlaku, plaży albo wodospadzie stoi puste przez kilka godzin, a plecak na siedzeniu jest widoczny z zewnątrz.

Zasada jest jedna i obowiązuje bez odstępstw: nie zostawiaj w zaparkowanym samochodzie nic wartościowego na widoku, nawet na chwilę. Nawet pusta torba na siedzeniu bywa wystarczającym powodem, żeby wybić szybę.

Poza tym występują drobne kradzieże kieszonkowe w miejscach turystycznych – standardowa ostrożność wystarcza.

Osobna kategoria to ryzyka przyrodnicze, o których łatwo zapomnieć przy tak bezpiecznym kraju: prądy na pacyficznych plażach, gdzie fale są mocne i nie wszystkie kąpieliska mają ratowników; drogi gruntowe podmywane w porze deszczowej; oraz brak zasięgu w głębi Corcovado i lasów mglistych, gdzie telefon przestaje być narzędziem awaryjnym.

Aktualny stan ostrzeżeń dla podróżnych warto sprawdzić przed wyjazdem na gov.pl [DO WERYFIKACJI – materiał źródłowy nie podaje stopnia ostrzeżenia MSZ].

Zdaniem eksperta: "Kostarykę sprzedaję jednym zdaniem: to kraj, który rozwiązał armię i za te pieniądze chroni ćwierć własnego terytorium. Klient przyjeżdża po leniwce i wulkany, a wraca z przekonaniem, że widział, jak wygląda państwo, które postawiło na przyrodę zamiast na wojsko." — [IMIĘ NAZWISKO EKSPERTA], [STANOWISKO] ST.pl — [LINK LINKEDIN]

Waluta i płatności w Kostaryce

Oficjalną walutą jest colón kostarykański (CRC). 1000 CRC to około 7,67 zł, czyli 1 zł to około 130 CRC [DO WERYFIKACJI – kursy walut są zmienne]. Praktyczna zasada: 10 000 CRC to około 77 zł.

Dolary amerykańskie są akceptowane powszechnie – w hotelach, na wycieczkach i w wypożyczalniach samochodów. Reszta bywa wydawana w colónach, więc wraca się z dwiema walutami.

Karty Revolut, Visa i Mastercard oraz płatności telefonem działają w około 90% miejsc. Gotówka w colónach przydaje się w sodach, w lokalnych autobusach i na targach – czyli tam, gdzie warto wydawać pieniądze.

Przypomnienie, bo to najczęstsza pomyłka na tym kierunku: 10% serwisu i 13% VAT są już w rachunku. Kwota do zapłaty jest wyższa od ceny w menu, ale nie dopłaca się do niej napiwku.

Ile kosztuje wyjazd do Kostaryki?

Kostaryka jest droższa od sąsiadów – wyraźnie droższa niż Honduras czy Gwatemala – i jest to cena, którą płaci się za infrastrukturę i za ochronę przyrody.

Kwoty nie obejmują lotów [DO WERYFIKACJI – widełki budżetu i ceny biletów].

Do doliczenia osobno: wynajem samochodu 4x4 – największa pozycja po noclegach, ale przy podziale na 3–4 osoby opłacalna [DO WERYFIKACJI]; wstępy do parków narodowych – biletowane osobno, część wymaga rezerwacji z góry [DO WERYFIKACJI]; atrakcje przygodowe – ziplining, rafting, canyoning [DO WERYFIKACJI]; karta SIM albo eSIM z pakietem 10–20 GB: 10 000–15 000 CRC, czyli około 75–115 zł [DO WERYFIKACJI]; opłata wyjazdowa około 29 USD, jeśli nie jest wliczona w bilet [DO WERYFIKACJI]; ubezpieczenie z rozszerzeniem na sporty przygodowe [DO WERYFIKACJI].

Gdzie da się realnie zaoszczędzić: sody zamiast restauracji, woda z kranu w miastach, autobusy publiczne na dłuższych odcinkach i 4x4 dzielone w grupie zamiast wynajmowanego pojedynczo.

Zakupy i pamiątki z Kostaryki

Kawa ziarnista specialty z regionu Tarrazú – marki Doka albo Britt, świeżo palona. Salsa Lizano – narodowy sos, bez którego gallo pinto w Polsce nie zadziała. Ręcznie rzeźbione maski ludu Boruca – kupowane u twórców. Cacique Guaro – narodowy destylat z trzciny cukrowej. Czekolada rzemieślnicza z lokalnego organicznego kakao. Wyroby z palisandru – naczynia i drobne przedmioty. Koszulki z motto Pura Vida i motywem leniwca – najbardziej oczywista pamiątka, ale rozpoznawalna. Chorreador – drewniany stojak z tkaninowym filtrem do parzenia kawy, praktyczniejszy niż wygląda.

Czego wywieźć nie wolno: muszli morskich, koralowców, piasku z plaż oraz chronionych gatunków fauny i flory.

Jak dostać się do Kostaryki i jak wygląda transport?

Bezpośrednich lotów z Polski nie ma. Leci się z przesiadką w Europie: przez Amsterdam liniami KLM, przez Frankfurt liniami Lufthansa albo Eurowings, przez Paryż liniami Air France [DO WERYFIKACJI – aktualna siatka połączeń]. Trasa przez Europę oznacza, że nie trzeba ESTA ani wizy amerykańskiej – inaczej niż przy większości kierunków karaibskich z tej serii.

Dwa lotniska i wybór między nimi ma znaczenie: San José (SJO) dla programu obejmującego wulkany, lasy mgliste i Pacyfik południowy, Liberia (LIR) dla Guanacaste i Półwyspu Nicoya. Zły wybór to kilka godzin jazdy na start.

Na miejscu: samochód 4x4 to najwygodniejsza opcja i przy tym kierunku uzasadniona merytorycznie – nie chodzi o prestiż, do ukrytych wodospadów, dzikich plaż i części parków prowadzą kręte drogi szutrowe, na których auto osobowe po prostu nie przejedzie, a w porze deszczowej bywa jeszcze trudniej. Autobusy międzymiastowe – MEPE, Tracopa, Musoc – najtaniej, ale wolno i z przesiadkami. Busiki turystyczne (shuttles) to kompromis między ceną i wygodą, dobre na trasy między głównymi punktami. Uber działa w miastach. Do Tortuguero dociera się wyłącznie łodzią.

Jedna rzecz specyficzna dla tego kraju: w kostarykańskich miasteczkach tradycyjnie nie używa się nazw ulic ani numerów domów, a adresy podaje się przez punkty orientacyjne. Przy szukaniu noclegu warto mieć współrzędne, nie adres.

Trasy po Kostaryce

Siedem dni – najważniejsze punkty:

Czternaście dni – eksploracja i natura: San José → Tortuguero → La Fortuna i Rio Celeste → Monteverde → Santa Teresa → Manuel Antonio → Drake Bay z Parkiem Narodowym Corcovado → San José.

Wariant dwutygodniowy dodaje dwie rzeczy, których w tygodniu nie ma i nie może być: Tortuguero, dostępne wyłącznie łodzią, oraz Corcovado, czyli najdzikszy park kraju. Oba wymagają dnia na dojazd w jedną stronę, więc w siedmiu dniach zjadłyby połowę programu.

Święta i festiwale w Kostaryce

Envision Festival (luty lub marzec, Uvita) – międzynarodowy festiwal muzyki elektronicznej, jogi, sztuki i ekologii, organizowany na plaży w dżungli. Wypada w porze suchej.

Fiesta de los Diablitos (grudzień lub styczeń, Boruca) – rytuał rdzennego ludu Boruca z ręcznie rzeźbionymi drewnianymi maskami. To obrzęd społeczności, nie widowisko – obowiązuje tu szacunek i pytanie o zgodę przed zrobieniem zdjęcia.

Fiestas Palmares (styczeń) – największy festiwal uliczny w kraju: parady konne tope, koncerty i tradycyjne jedzenie.

Fiestas de Santa Cruz (styczeń, Guanacaste) – święto kultury kowbojskiej sabaneros, z muzyką marimba i pokazami.

Wszystkie cztery wypadają w porze suchej, czyli w najlepszym terminie na wyjazd – co przy planowaniu ułatwia sprawę.